HOME / PATIENT INFORMATION /  درمان دارویی ضد آریتمی

کلینیک تخصصی بهمن : شهرک قدس(غرب)، انتهای خیابان ایران زمین شمالی، بیمارستان بهمن، کلینیک آریتمی (روزهای زوج) تلفن : 88575837

درمان دارویی ضد آریتمی

داروی انتخاب شده برای درمان آریتمی براساس نوع ، شدت و مكانیسم آریتمی انتخاب ‏می شوند. چهار گروه عمده دارویی برای آریتمی ها به كار می روند كه به صورت ‏خلاصه مورد اشاره قرار می گیرند: ‏
‏1- داروهای مسدود كننده كانال سدیم: پركاربردترین داروهای این گروه شامل كینیدین ‏‎(quinidin)‎‏ پروكایین آمید  ‏‎(procainamide)‎‏    مگزیلتین   ‏‎(mexiletin)‎‏ ‏لیدوكادوئین    ‏‎(lidocaine)‎‏ ، فلكاینید ‏‎(flecainide)‎‏  و پروپافنون ‏‎(propafenan)‎‏ ‏می باشند. برخی از دارو های فوق بیشتر در آریتمی های دهلیزی برخی و در آریتمی های ‏بطنی به كار می روند. پروپافنون و فلكاینید هم در آریتمی های دهلیزی و هم در آریتمی ‏های بطنی كاربرد دارند. با توجه به تاثیر این داروها بر مسیر طبیعی الكتریكی قلب ممكن ‏است در برخی بیماران كه زمینه برادیكاردی دارند منجر به تشدید ضربان كند قلب شود. ‏ضمنا داروهای فلكاینید و پروپافنون وگاهاً پروكایین آمید در بیماران مبتلا به نارسایی قلب ‏منجر به تشدید نارسایی و علائم آن می شوند. ‏
نكته: داروهای مسدود كننده كانال سدیم علیرغم اینكه در بسیاری از موارد منجر به قطع و ‏یا كاهش آریتمی اولیه می شوند اما با توجه به قابلیت اختلال در سیستم هدایتی قلب می ‏توانند منجر به ایجاد آریتمی های جدید شده كه گاهاً خطرناك می باشند. بنابراین تجویز ‏این داروها و میزان مصرف شده باید كاملاً تحت نظر متخصص قلب باشد. ‏
‏2- داروهای ضد سمپاتیك: این داروها كاربرد گسترده ای در درمان فشارخون، آنژین ‏قلبی، نارسایی قلب و همچنین آریتمی ها دارند. داروهایی از قبیل آتنولول، پروپرانولول، و ‏متوپرولول در كنترل علائم مبتلایان به ‏AF‏ ، تاكی كاردی های دهلیزی و آریتمی های ‏خوش خیم بطنی كاربرد دارند. بنابراین تجویز این داروها و تنظیم میزان مصرف شده ‏مخصوصاً در صورت مصرف هم زمان داروهای دیگر باید به دقت تحت نظر پزشك ‏متخصص قلب باشد. ‏
Sotalol‏  نیز در این گروه قرار دارد ولی با توجه به خواص ضد آریتمی بیشتر در درمان ‏ریتم ‏AF‏ و گاهاً آریتمی های بطنی كاربرد ویژه ای دارد.  عارضه مشترك تمام داروهای ‏فوق تشدید برادیكاردی در مبتلایان به گره سینوسی بیمار و همچنین بلوك قلبی می باشد. ‏عارضه دیگر این گروه دارویی تشدید آسم و نارسایی تنفسی در مبتلایان به بیماری ‏انسدادی ریوی می باشد. داروی سوتالول می تواند منجر به ایجاد آریتمی های جدید شود ‏كه گاهاً بسیار خطرناك است. بنابراین باید به دقت و تحت نظر پزشك متخصص قلب ‏تجویز شود. ‏


heart-43.jpg‏3- داروهای مهاركننده كلسیم: این داروها در كنترل فشار خون و تسكین دردآنژینی ناشی ‏از تنگی سرخرگ های قلبی كاربرد دارند. پركاربردترین داروی این گروه در درمان ‏آریتمی ها وراپامیل می باشد كه در درمان تاكی كاردی های دهلیزی ،كنترل ضربان قلب ‏در مبتلایان به ‏AF‏ و همچنین برخی آریتمی های خوش خیم بطنی به كار می رود. در ‏مواردی كه بیمار به علت مشكلات تنفسی قادر به استفاده از مهار كننده های سمپاتیك ‏نمی باشد از وراپامیل می توان به عنوان داروی جایگزین استفاده كرد. عارضه مهم ‏وراپامیل تشدید ضربان كند قلب در بیماران مبتلا به برادیكاردی می باشد. ضمنا وراپامیل ‏در مبتلایان به نارسایی قلب به علت تشدید بیماری ممنوع است.‏
‏4- داروهای مهاركننده كانال پتاسیم: آمیودارون  ‏‎(amiodarone)‎‏  و سوتالول‏‎ ‎‎(sotalol)‎‏ پركاربردترین داروهای این گروه می باشند كه معمولاً تاثیر زیادی بر قدرت ‏انقباضی قلب نداشته و در بیماران مبتلا به نارسایی قلب قابل استفاده می باشند. ضمنًا ایجاد ‏آریتمی های جدید توسط این داروها نسبت به داروهای مهار كننده كانال سدیم كمتر ‏بوده و خطرات كمتری دارند. این داروها در درمان آریتمی های دهلیزی و بطنی موثر ‏بوده و نسبت به سایر داروها موفقیت بیشتری دارند. عارضه مشترك داروهای این گروه ‏ایجاد ‏QT‏ طولانی و ایجاد آریتمی های خطرناك بطنی می باشد. ‏
آمیودارون و سوتالول می توانند منجر به تشدید كندی ضربان قلب در مبتلایان به ‏برادیكاردی شوند. آمیودارون می تواند عوارض وخیم و خطرناكی داشته باشد. مسمومیت ‏ریوی، اختلال كاركرد غده تیروئید، عوارض پوستی، رسوب قرنیه و تخریب عصب ‏چشمی مخصوصاً در صورتی كه میزان مصرف شده بالا باشد( بیشتر از 300 میلی گرم ‏روزانه) ایجاد می شوند.  بنابراین بررسی های دوره ای (گرافی قفسه سینه، آزمون تیروئید ‏و معاینه چشم پزشكی) الزامی است. ‏

دیگوكسین: از قدیمی ترین دارو های ضد آریتمی است. مهم ترین كاربرد این دارو ‏تقویت قدرت عضلانی در مبتلایان به نارسایی قلب است. كاربرد دیگر این دارو در ‏مبتلایان به ‏AF‏ می باشد. دیگوكسین با كاهش هدایت گره دهلیزی- بطنی منجر به ‏كاهش ضربان قلب ناشی از ریتم ‏AF‏ و در نتیجه كاهش طپش قلب و علائم بیمار می ‏شود. دیگوكیسن بسیارمهم است. چراكه در صورت مصرف بیش از حد منجر به آریتمی ‏های خطرناك بطنی می شود. دقت در تنظیم دوز دیگوكسین در مبتلایان به نارسایی كلیه ‏و در سالمندان اهمیت بیشتری دارد چراكه در این موارد مسمومیت با دیگوكسین شایع تر ‏است. ضمناً مصرف همزمان برخی داروها از قبیل داروهای ضد آریتمی با خطر بیشتر ‏مسمومیت با دیگوكسین همراه بوده و حتماً باید تحت نظر پزشك باشد. ‏