Bahman Arrhythmia Clinic

AF

AF‏ ‎یك آریتمی دهلیزی بسیار شایع است كه عمدتاً با افزایش سن مخصوصاً در ‏صورت وجود بیماریهایی از قبیل مشكلات دریچه ای، فشار خون بالا، دیابت، نارسایی ‏قلب و تنگی عروق قلبی دیده می شود. گاهاً بیماریهایی از قبیل پركاری تیروئید منجر ‏به ‏AF‏ می شوند كه با درمان بیماری، ‏AF‏ برطرف می شود. ‏AF ‎‏ ناشی از چرخش ‏سریع پالس الكتریكی در داخل دهلیزهای قلب می باشد.  سرعت حركت این پالس ‏حدود 600 بار در دقیقه است، بنابراین دهلیزها فرصتی برای انقباض مؤثر نداشته و ‏عملاً ساكن می باشند. ساكن بودن دهلیزها باعث بی حركتی خون داخل دهلیزها و در ‏نتیجه استعداد تشكیل لخته داخل قلبی و آمبولی لخته وعوارضی همچون حمله مغزی ‏می شود كه در حقیقت مهم ترین عارضه ریتم ‏AF‏ بوده وبرای پیشگیری از آن باید از ‏داروهای ضد انعقادی از قبیل وارفارین استفاده كرد. همه پالسهای ایجاد شده در ‏دهلیزها به بطن های قلب منتقل نمی شوند (در غیر این صورت منجر به ‏VF‏ و مرگ ‏فرد می شد) بلكه حدود 180-110 پالس در دقیقه از گره دهلیزی- بطنی عبور كرده و ‏در نتیجه ضربان بطن و نبض بیمار در همین حد بوده كه نكته قابل توجه نا منظم بودن ‏چشمگیر ضربان قلبی ایجاد شده است. ‏

مهمترین علامت ایجاد شده توسط ریتم ‏AF‏ احساس طپش قلب می باشد؛ با این حال ‏در مبتلایان به مشكلات دریچه ای و نارسایی قلب ممكن است منجر به تشدید ‏نارسایی قلب و ایجاد علائم تنگی نفس و سرگیجه شود. در صورت وجود تنگی ‏عروق قلبی، ضربان قلب بالا كه در این ریتم ایجاد می شود منجر به درد آنژینی در فرد ‏می شود. ریتم ‏AF‏ در مبتلایان به سندرم ولف- پاركینسون- وایت ‏‎(WPW)‎‏ خطرناك ‏بوده و ممكن است منجر به ‏VF‏ و مرگ ناگهانی شود. ‏
مهم ترین درمان ‏AF‏ ، درمان ضد انعقادی برای پیشگیری از تشكیل لخته و حمله ‏مغزی می باشد. در مبتلایانی كه سن كمتر از 70 سال داشته و مبتلا به بیماری های ‏دیگر از قبیل فشار خون بالا، نارسایی قلب، اختلالات دریچه ای، دیابت و ... نمی ‏باشند ممكن است درمان با آسپرین كافی باشد در غیر این صورت بعلت خطر بیشتر ‏آمبولی مغزی، نیاز به درمان با وارفارین می باشد. گاهاً لازم است قبل از شروع اثرات ‏وارفارین، درمان با هپارین وریدی در بیمارستان انجام شود. ‏
قدم بعدی در درمان ‏AF‏ برطرف كردن احساس طپش قلب می باشد. جهت این امر از ‏‏2 روش درمانی استفاده می شود.‏
روش اول برطرف كردن ریتم ‏AF‏ و تبدیل آن به ریتم سینوس است كه اصطلاحاً  ‏cardioversion‏  نام داشته و به صورت الكتریكی یا شوك و یا درمان دارویی ‏‏(آمیودارون، پروكائین آمید و ...) انجام می شود. در صورت برطرف شدن ریتم ‏AF‏ ، ‏ممكن است برای حفظ ریتم سینوس و پیشگیری از ایجاد مجدد ریتم ‏AF‏ نیاز به ‏درمان دارویی طولانی مدت با داروهای آنتی آریتمیك باشد كه معمولا در این رابطه از ‏داروی آمیودارون استفاده می شود.‏
روش دوم جهت برطرف كردن علائم، كند كردن هدایت الكتریكی به بطن است. ‏به این ترتیب  ریتم ‏AF‏ باقی مانده و با استفاده از داروهای ضد آریتمی از قبیل مهار ‏كننده های سمپاتیك (متوپرولول، آتنولول، پروپرانولول) ویا داروی دیگوكسین ضربان ‏قلب را آهسته كرد. این روش درمانی در بیمارانی كه ریتم ‏AF‏ مقاوم دارند بیشتر مورد ‏استفاده است.‏
‏ممكن است بیماران ریتم ‏AF‏ حمله ای داشته باشند یعنی گاهاً ریتم طبیعی و گاهاً ‏ریتم ‏AF‏ داشته باشند بنابراین به صورت موقت دچار طپش قلب می شوند. بعضاً ‏برخی بیماران علیرغم ابتلا به حملات ‏AF‏ دچار علائم نمی شوند و ریتم ‏AF‏ فقط ‏توسط هولتر قابل تشخیص می باشد. نكته مهم استفاده از داروهای ضد انعقادی در ‏همه مبتلایان به ‏AF‏ دائم و حمله ای و انواع بی علامت و حتی بعد از ‏cardioversion‏ ‏می باشد. ‏
در یك روش درمانی نوین با استفاده از امواج رادیو فركانسی عمل پالسهای غیر طبیعی ‏در برخی نقاط دهلیز قلب سوزانده می شود‎(RF ablation)‎‏  ‏
در تعداد كمی از بیماران ضربان بالای قلب ناشی از ریتم ‏AF‏ توسط دارو قابل كنترل ‏نبوده و ممكن است به ‏ablation‏ گره دهلیزی - بطنی نیاز باشد. در این صورت ارتباط ‏الكتریكی دهلیز به بطن قطع شده و در نتیجه پالس های ایجاد شده به بطن منتقل نمی ‏شود. قطعاً بعد از ‏ablation‏ نیاز به تعبیه پیس میكر بطنی برای حفظ ضربان قلب می ‏باشد. حملات طپش قلب توسط این روش درمانی به صورت كامل و همیشگی از بین ‏رفته و نیازی به داروی ضد آریتمی نمی باشد. با این حال ادامه درمان ضد انعقادی ‏لازم است. ‏